လူအိုတစ္ေယာက္ရဲ႕ညေန

 လူအိုတစ္ေယာက္ရဲ႕ညေန
 ပန္းျခံခံုတန္းရွည္ေပၚမွာ ေမွးတင္ေနရဲ႕။

 ေငြနားကြပ္နဲ႕ေမာက္မာခဲ့သူ တိမ္တို႕ မွိန္ေပ့ါ။

 သံေခ်းတက္ မ်က္လံုးထဲ အေရာင္ေတြျဖဴ ေဖ်ာ့လာ
 ေျပာင္းျပန္အရွိန္ေတြ ပိုျမန္လာၾက
 "တယ္ ေသဖို႕ကို ဘာလို႕ေလာေနၾကသလဲ၊ သင္းတို႕"
 တစ္ၾကိမ္တည္းသာ လက္ခနဲျမင္လိုက္ရ
 အံ့ဖြယ္ငွက္ျမန္
 ပ်ံေပါ့ေလ၊ ေလထဲေပ်ာက္ေပ့ါ
 ေနာင္တတို႕သာ ေမာ့ေငးက်န္ရစ္ခဲ့။

 အလိုၾကီးလြန္းသူပါ
 ရသမွ်နည္းနည္းကေလးကိုသာ
 ယူသြားရေတာ့မွာေပ့ါ။  ။

 ေမာင္ျပည့္မင္း

No comments:

Post a Comment