အယ္ဒီတာအၾကိဳက္ ကဗ်ာက႑

Burmesepoetryfoundation Editor's Choice

ေျခရာလက္ရာ (၂)

ကဗ်ာဆိုရင္ အဲဒီလိုလြင့္ေနရမယ္
ျပိဳင္ဘီးကေလးနဲ႕ ညေနခင္းထဲ လြင့္ေနသလို
‘ဂလိုက္ဒါ’ နဲ႕ ေတာင္ကမ္းပါးစြန္းတစ္ခုေပၚကေန
ခုန္ခ်လိုက္သလို
မီးေတာက္မီးလွ်ံေတြက ရိုက္တင္လိုက္လို႕
ျပာစကေလး လြင့္တက္သြားသလို
တစ္ခုခုဆီကို ဒါမွမဟုတ္
တစ္ခုခုလို ေပါ့လြင့္ေနရမယ္
က်ဥ္းထဲက်ပ္ထဲေရာက္ေတာ့
ေခ်ာင္ပိတ္ခံထားရတဲ့ ေခြးတစ္ေကာင္စီက
ေမာင္းခ်ဓားခလုတ္ ဖြင့္သံလိုမ်ိဳး ထြက္လာတယ္
အဲ့ဒီအသံက စီးေနတဲ့ လွ်ပ္စစ္ကို
ကိုက္ျဖတ္လိုက္တယ္
စားလက္စ ထမင္းပန္းကန္ေတြကို
ဆြဲေမွာက္ပစ္လိုက္တယ္
ျပတင္းေပါက္မွန္ေတြကိုလည္း
ေဆာင့္ခြဲျပိးဖြင့္လိုက္တယ္
ခင္ဗ်ားတို႕အတြက္ ေခ်ာင္းၾကည့္ဖို႕အေပါက္တစ္ေပါက္
အဲဒီအေပါက္ဟာ စာရြက္တစ္ရြက္လို
ေလထဲက လြင့္လာတယ္
ေဟာ့ဒီမွာ ခင္ဗ်ားတို႕အတြက္
စုတ္ျပဲေနတဲ့က်ီးကန္း
ေဟာ့ဒီမွာ ခင္ဗ်ားတို႕အတြက္
အရည္ခြံလွန္ထားတဲ့ ပန္းျခံ…။

ဒီကေန ငါ့မိတ္ေဆြေတြဆီ သြားဖို႕
ဒီကေန ပဲခူးျမိဳ႕ဆီကို ေရာက္ဖို႕
ငါ့မွာ ကဗ်ာအပုဒ္ ငါးဆယ္စာလိုေနတယ္…။

ၾကယ္ေတြကလည္း ခ်လြင္ခ်လြင္နဲ႕
‘ည’ ထဲ ပြတ္တိုက္သြားလာေနၾကတယ္
ဒါေပမယ့္ ငါ့အာရံုက အဲ့ဒီမွာ ‘ထ’ မပြက္ဘူး
ငါ့ ၀ိဥာဥ္က အဲဒီမွာ မလူးလြန္႕ဘူး
ငါ ၾကည့္ေနတုန္း ၾကယ္တံခြန္တစ္ခုဟာ
ထက္ပိုင္း ျပတ္ထြက္သြားျပီး
ငါ့ဆီကို ဓားက်ိဳးတစ္ေခ်ာင္းလို လြင့္လာတယ္
သူမ်ားဆီမွာ ေရႊ
ငါ့ဆီေရာက္ရင္ မီးေသြးခဲ ျဖစျ္ဖစ္ေနတယ္
ငါ့ကို ေညွာ္ေညွာ္ေနတဲ့
ငါ့ကို ေခါက္ခ်ိဳးေနတဲ့
ပူပူေႏြးေႏြး အသက္ရွိေနေသးတဲ့ မီးေသြးခဲေပ့ါ…။

‘အာဖရိက’ မွာဆို မေျပးနဲ႕
ရပ္ျပီးနားေထာင္ပါ တဲ့
အႏၱရယ္တစ္ခုခု က်ေရာက္လာရင္
စာအုပ္ပံုေတြထဲ ငါထိုး၀င္ေနလိုက္တယ္..။

ေက်ာက္ခဲကေလးတစ္လံုး လိမ့္က်လာတာကအစ
သဲပြင့္ကေလးေတြ ေၾကြက်လာတာအဆံုး
အားလံုးမွာ ခလုတ္ ေတြကို လွည့္ဖြင့္ႏိုင္တဲ့
ေသာ့ခ်က္ကေလးေတြ ကိုယ္စီရွိတယ္
အျဖစ္အပ်က္ေတြက စံုလြန္းေတာ့
တစ္ေယာက္နဲ႕တစ္ေယာက္လည္း လကၡဏာလို
မတူညီၾကဘူးေပ့ါ…။

ဟိုအမ်ိဳးသမီးက သစ္ပင္ဖ်ားေပၚကုတ္တက္ေနလို႕
လြတ္ေျမာက္သြားတယ္
ဟုိလူက မုန္တိုင္း ကုတ္ျခစ္သြားလို႕
ေက်ာက အရည္ခြံေတြကြာထြက္ကုန္တယ္
ကေလးေတြနဲ႕ အေဖအေမ
တကြဲတျပား ဘ၀တျခားကို ေရာက္သြားၾကတယ္
ေလဟာ လယ္ကြင္းေတြကို ကိုင္ေျမွာက္လိုက္ျပီး
ရြာျပင္ကို သြယ္တစ္ခ်ပ္လို လႊင့္ပစ္လိုက္တယ္
ခ်ည္တိုင္မွာ ခ်ည္ထားတဲ့ႏြားကို
ပင္လယ္က ‘စား’ သြားတယ္
ငါ ေနာက္ဆံုးျမင္လိုက္ရတာ
သြပ္ေတြ ထုပ္တန္းေတြ ယက္မေတြနဲ႕ သစ္ပင္ၾကီးေတြပါ
စုပ္ယူသြားတဲ့ မုန္တိုင္းရဲ႕ သြက္သြက္ခါလွဳပ္ယမ္းေနတဲ့
လွ်ာျပတ္ၾကီးကိုပဲ
ေကာင္းကင္ဟာ နီရဲေယာင္ကိုင္းေနတဲ့ အနာဖတ္ၾကီးလို
ငါတို႕ အားလံုးေပၚကို ျပဳတ္က်လာတယ္
‘ ေဖေဖ သားကို သူ႕လည္ေခ်ာင္းထဲက ျမန္ျမန္ဆြဲထုတ္ပါ’
‘ သမီးတို႕ရဲ႕ အိမ္အသစ္ကေလးကို သူစားပစ္လုိက္ျပီ ေမေမ’
ဆားငံရည္ေတြ စိုရႊဲသြားတဲ့
ရြာကေလးေတြရဲ႕ အရည္ျပားကို ေဖာက္ျပီး
မုန္တိုင္းဟာ သက္ရွိသက္မဲ့ေတြအားလံုးကို
ပင္လယ္ထဲထိ ဆြဲယူသြားခဲ့တယ္
ေသျခင္းတရားဟာ အုန္းပင္ေပၚမွာ
စပါးက်ီထဲမွာ
ကန္သင္းရိုးေပၚမွာ
ႏြားျခံထဲမွာ
ရြာလည္လမ္းမမွာ
ေရတြင္းပ်က္ထဲမွာ
မီးက်ီခဲရဲရဲေပၚမွာ…။

အစာသြပ္ထားတဲ့ ေပါင္မုန္႕လို
ေျခေတြလက္ေတြ မိုးေပၚေထာင္လို႕
ကၽြဲေသတစ္ေကာင္ဟာ တေစၦသေဘၤာတစ္စီးလို
ငါတို႕ဆီ ေမွ်ာာလာတယ္…။

‘ဒီရြာကို အၾကီး ‘မ’ေလးနဲ႕ မိစန္းတို႕မ်ား ေရာက္လာၾကေသးသလား’
အသက္မရွိေတာ့တဲ့ ‘လ’ သားအရြယ္ သားငယ္ေလးကိုပိုက္လို႕
တစ္ရြာ၀င္တစ္ရြာထြက္ လိုက္ေမးေနတဲ့
စိတ္ေနာက္သြားရွာသူ အပူသည္ ဖခင္တစ္ေယာက္
ကၽြန္ေတာ္တို႕ ဦးေခါင္းေတြကို ျခာျခာလည္သြားေအာင္
ရိုက္ႏွက္ပစ္လိုက္တယ္…။

သြားေနက် လမ္းဟာ ရုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္
လမ္းမ်ားမွားေနေလသလားလို႕
ငါ ေတြေ၀ေငးေမာရပ္တန္႕ေနမိ
အသားစား မုန္တိုင္းၾကီးရဲ႕ တုိးေ၀ွ႕တိုက္ခိုက္သြားရာ
ေနရာတစ္ေလွ်ာက္ဟာ
ဖ်က္ထားတဲ့ ကမၻာကို လမ္းေပၚသြန္ခ်ထားသလို…။

ေမာင္ဖီလာ
Beauty မဂၢဇင္းမွ

အခ်စ္ေတးသြား

မိုးရြာျပီးစ
ေနေရာင္ျခည္ထဲမွာ
ငါ့ကို ထည့္ေလွ်ာ္ပါ။

သစ္ပင္ တစ္ပင္လံုးနဲ႕
အကိုင္းအခက္ အရြက္ အစံုအလင္နဲ႕
ငါ ျပန္လာမယ္။

ေရကူးကန္ တစ္ကန္လံုး
ၾကည္ျပာေရာင္ အျပည့္အလွ်ံနဲ႕
ငါ ျပန္လာမယ္။

ေဇာက္ထိုးမိုးေမွ်ာ္ မိုးဟာ
ႏွင္းဆီပြင့္ရဲ႕ ကိုယ္ေပၚမွာ
ဦးေခါင္း ျမဲျမံသကဲ့သို႕
ငါ ျပန္လာမယ္။

ငါ့ အလိုမက်မွဳေတြနဲ႕
ငါ့ အခ်စ္ေတြ
အေျခအတင္ ျဖစ္ေနပံုပါပဲ။

မီးသင့္ခဲ့တဲ့ သစ္တံုး
မေဟာ္ဂနီေရာင္ ေတာက္ပလာဦးမယ္ဆိုတာ
အေကာင္းဆံုး သီခ်င္းတပုဒ္ေပ့ါ။ ။

သုခမိန္လွိဳင္
(ပင္လယ္မွာ ေပ်ာက္ဆံုးသြားေသာအရာ) ကဗ်ာစာအုပ္မွ

သတ္ေသသူမ်ား

ငါ့ခႏၶာကိုယ္ထဲမွာ မ်ိဳးဆက္ ႏွစ္ဆယ္ ရွိခဲ့တယ္။
အနည္းဆုံး။
ဘာေၾကာင့္လဲေတာ့မသိ။ မနက္တုန္းက
ျပတင္းေပါက္ပြင့္ေနလို႕မ်ားလား မေျပာတတ္
ငါတို႕ထဲက တစ္ေယာက္ အေပၚဆုံးထပ္က ခုန္ခ်သြားတယ္။

သူျပီးေတာ့ တစ္ေယာက္ျပီး တစ္ေယာက္
ငါတို႕ေတြတစ္ေယာက္မက်န္ ဒိုင္ဗင္ထိုးစင္ေပၚက
ခုန္ခ်သလို ခုန္ခ်ေနလိုက္ၾကတာ သံၾကိဳးတြဲလိုက္ၾကီးလို
အစုလိုက္အျပဳံလိုက္ သတ္ေသတတ္တဲ့ ၾကြက္ေတြလို။

နာရီဝက္ေလာက္ၾကာေတာ့
မိေမြးတိုင္း ဖေမြးတိုင္း ငါကိုယ္တုံးလုံး။
အမ်ားေယာင္လို႕လိုက္ေယာင္ရတာကို ရွက္ရွက္နဲ႕ ငါလည္းခုန္ခ်လိုက္တယ္။
တိုက္အျမင့္ေလးထပ္နားေလာက္မွာ ငါအသက္ထြက္သြားပုံရတယ္။
ႏွစ္ထပ္ေတာင္မေရာက္ေသးဘူး
ငါ့အေၾကာင္းလူေတြစကားထဲထည့္မေျပာေတာ့။

ဒါမင္းကို
ျဖတ္သြားျဖတ္လာ တစ္ေယာက္ကေျပာျပေနတာ။
သူလည္း ငါတို႕ထဲကတစ္ေယာက္ပဲ။
ႏွင္းဆီနံ႕ရလို႕ထြက္ၾကည့္တာတဲ့။

Romania ႏိုင္ငံသား ကဗ်ာဆရာ Marin Sorescu (1936-1996) ၏ Suicide ကို ကိုကိုသက္ ျမန္မာမွဳျပဳသည္။

ဝသုျႏၵီ မေဟသီ

မကိုဋ္နဖူးစီး
ေျပာင္ဟီးသတင္းေပး
ေရႊေခၽြး ေငြေခၽြး လက္ယပ္ေခၚ
ထန္းလ်က္က တဆုပ္
သၾကားရုပ္ ေလာကနတ္
ႏႈတ္ျမတ္အခ်ိဳတည္
၀မ္း၀ယ္ဘ၀ေျပာင္း
ေခါင္းဆယ္လံုးဒႆ
မာယာျပသီတာငယ္ကို.. လို…။


ဘယ္မ်က္လံုးကန္း
စိုးရိမ္စမ္းေလွ်ာက္
၀ဲဘက္ေရာက္ေလေၾကာင္
ေအာင္အတိတ္နဲ႔ ေခ်ာင္ပိတ္မိသူမ်ား
ပီတိအျပားလိုက္ကပ္ေတာ့သတည္း။

မိေႏွာင္း

မိေႏွာင္းေရးတဲ့ ေႏွာင္းသစၥာ ကဗ်ာစာအုပ္
၂၀၁၀ ဒီဇင္ဘာ။ ၾကယ္နီစာအုပ္တိုက္

(တကယ္ေတာ့ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ၃၀ ေက်ာ္ေလာက္က ကဗ်ာပါ
၁၉၇၀ စြန္းႏွစ္ကာလ စက္မွဳတကၠသိုလ္ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသားေတြ
စုထုတ္တဲ့ လက္ေရး ဖေယာင္းလွည့္ကဗ်ာစာအုပ္ “ပင့္ကူအိမ္နဲ႕ ေဒါင္းျမီးကြက္”
ကဗ်ာစာအုပ္ထဲမွာ ပါခဲ့တာပါ)

burmesepoetryfoundation editor choice poem

" burmesepoetryfoundation အယ္ဒီတာ့အၾကိဳက္ ကဗ်ာတင္ဆက္မွဳ"


မိုးမခရြာမွလူတစ္ေယာက္ေပ်ာက္ဆုံးျခင္း

သို႔ ေမေမ...

တကယ့္အျဖစ္အပ်က္ကို ေၾကေၾကကြဲကြဲေျပာဆိုခြင့္
သူတို႔ လက္မခံၾကတဲ့အခါ...
ေနတစ္ျခမ္းလတစ္ျခမ္း သာခဲ့ဖူးတဲ့အရပ္ကေန
ကြၽန္ေတာ္ ေရႊ႕ထိုင္ေပးခဲ့ပါျပီ...

လူရယ္လို႔ျဖစ္လာခဲ့ရတာ .. ဒါမ်ိဳးလား

ဘဝမွာခ်စ္တတ္လြန္းလို႔ အခ်စ္ေတြငတ္ရတယ္..
စဥ္းစားခဲ့လြန္းလို႔ စဥ္းစားဖို႔ေနရာမဲ့ရတယ္..
အျဖဴထည္ဆန္မိလို႔ အေရာင္ေတြစြန္းရတယ္..
လုပ္ခ်င္တာေတြလုပ္ျပဖို႔ မလုပ္ခ်င္တာေတြလုပ္ျပခဲ့ရတယ္..

ဒါေတြဟာ ကိုယ့္ဖန္တီးခ်က္၅၀သား .. ကံၾကမၼာ၅၀သား နဲ႕
ထြန္ေၾကာင္းတစ္ခုထဲခုန္ခ်ခဲ့ျခင္းေပါ့ ေမေမ....

ေခါင္မိုးနီနီေလးေတြမေသမသပ္မိုးထားတဲ့ ျမိဳ႕ကေလး..၏
အေရးခင္းကာလ ႏို႔မႈန္႔ရွားတဲ့ေဒသမွာ
အေမကထားခဲ့တဲ့ သားတစ္ေယာက္...
ထင္း႐ွဴးေသတၱာၾကီးထဲမွာ ေလာကၾကီးကို ရသမွ်ပူစာဖို႔ၾကံေနတဲ့
ကေလးတစ္ေယာက္ရဲ့ေနာက္ဆက္တြဲေတြေပါ့ ေမေမ..
ဗိုလ္အုန္းသီးကားေလးေမာင္းတတ္တဲ့အရြယ္မွာ
ေျမျဖဴတစ္ေခ်ာင္းနဲ႕သံမံတလင္းၾကီးဟာ ကြၽန္ေတာ႔္ဘဝေဟာင္းေပါ့..

အေျခအေနေတြ အဆင့္အတန္းေတြ မီးေလာင္ျပာက်ခဲ့ေပမယ့္..
ေလာကကို ထုတ္ခ်င္းေပါက္ ပြင့္ပစ္ႏိုင္တဲ့
ေမေမ.. ဆိုတဲ့ပန္းႏွစ္ပြင့္ရဲ့အရိပ္ေအာက္မွာ
ကြၽန္ေတာ္ ေအးေအးလူလူ အိပ္စက္ခဲ့ရေသး...

အခု .. အိပ္မရတာၾကာျပီေမေမ...

မညာခ်င္ေပမယ့္ အဆင္ေျပပါတယ္လို႔ ညာညာေနရတယ္...
ေန႕လားညလားမသိတဲ့ဘဝမွာ...
ဟာလာဟင္းလင္း ေခါင္းခြံၾကီးနဲ႕ အတင္းျပဳံးျပဳံးေနရတယ္..
ခံယူခ်က္နဲ႕ခံစားခ်က္.. ဆိုတာ အဲဒီေလာက္ဒုကၡေပးတတ္မွန္းမသိခဲ့ေတာ့..
ဟိုး.. တစ္ဘက္ကမ္းမွာေလ ႏွင္းဆီတစ္ခင္းလုံး တဟုန္းဟုန္းနဲ႕ပြင့္ေနျပီေမေမ

ကြၽန္ေတာ္ခ်န္ထားခဲ့တဲ့အရာမ်ား..
ကြၽန္ေတာ္ေပ်ာက္ဆုံးခဲ့တဲ့အရာမ်ား..
ဘာတတ္ႏိုင္ဦးမလဲ..
ကြၽန္ေတာ္ခ်ည္ခဲ့တဲ့ၾကိဳးေတြဟာ ဆက္ထုံးလည္းမျမဲေလေတာ့....

အကိုင္းအခက္လည္းေဝခဲ့တယ္
တစ္ပင္လုံးစာမကလည္းေႂကြခဲ့တယ္
အ႐ိုးျပိဳင္းျပိဳင္းနဲ႕သစ္ပင္.. ရာဇဝင္႐ိုင္း႐ိုင္းနဲ႕သစ္ပင္..
ေမေမေရ ..ကြၽန္ေတာ္ေျမလွန္ျပီးေသခ်င္ေနျပီ
အျမစ္ေတြကုပ္ထားတဲ့ ေျမဆီေျမသားေတြဟာ
တစ္ခါက လူေတာသူေတာတိုးခဲ့ဖူးတ႔ဲ
ပ်ိဳးပင္ေလးကိုမမွတ္မိၾကေတာ့ဘူး...
ရြာေနက်မိုးေတြကလည္းရႊဲစိုခြင့္မေပးၾကေတာ့ဘူး...
ေအာက္စီဂ်င္ေတာင္မေပးႏိုင္တဲ့သစ္ပင္..
ဒီလိုသစ္ပင္တဲ့...
အရိပ္ေတာင္မနင္းခ်င္ၾကေလေတာ့ ေမေမရယ္...

ေစာေစာစီးစီး ထြန္းညွိမိတဲ့
ေျပာဖို႔လိုသြားတဲ့စကားမ်ား..
ေျပာျပီးမွပိုသြားတဲ့စကားမ်ား..
စိန္စီထိုက္ေသာနားမ်ားအတြက္ဆြံ႔အသြားတာ
မဆန္းပါဘူး ေမေမ...
ခြဲစိတ္ကုသခဲ့ရတဲ့မ်က္ရည္... ဘယ္လိုပဲငိုပါေစ
ဘာခံစားခ်က္မွမေပသင့္ေတာ့ဘူးေလ

ကြၽန္ေတာ္ဟာလူပ်င္းတစ္ေယာက္ပါေမေမ..
စိတ္မပါတဲ့အလုပ္နဲ႕ ဘဝကိုေသပစ္ရမွာ ..ပ်င္းတယ္...
စိတ္ပါတဲ့အလုပ္အတြက္ အေထာက္အပံ့ေတြ
ေသလုေျမာပါး ထပ္တလဲလဲ ရွင္းျပေတာင္းဆိုရမွာ.. ပ်င္းတယ္...
နားလည္မႈအေပးႏိုင္ဆုံးလို႔ လူေတြသတ္မွတ္ထားတဲ့
လူသားေတြ ကြၽန္ေတာ္႔ကိုနားလည္ေပးလာဖို႔ ေစာင့္ရမွာ ...ပ်င္းတယ္...
သနပ္ခါး ေျခဆုံးေခါင္းဆုံးေလးနဲ႕ ေပ်ာက္ဆုံးသြားတဲ့
ကြၽန္ေတာ့္ရဲ့ စံပယ္တစ္ကုံးကို
ျမတ္ႏိုးတယ္ဆိုတဲ့အျပဳအမူ... ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ့စကားထက္..
ပိုျခယ္သထားတဲ့ ေဆးေရာင္ေတြစပ္ျပရမွာ... ပ်င္းတယ္...

ဒါေၾကာင့္ ..ကြၽန္ေတာ္ဟာ လူညံ့တစ္ေယာက္လည္းျဖစ္တယ္ ေမေမ..

အစစအရာရာေနာက္က်ေနျပီဆိုတဲ့ဘဝမွာ
အဆင္သင့္မျဖစ္မႈနဲ႕အခြင့္အေရးက ခဏခဏ ေဘးခ်င္းယွဥ္က်တယ္...
ကြၽန္ေတာ္ဘယ္ႏႈန္းနဲ႕ေျပးရမလဲ..
ဘယ္လမ္းကပတ္ေျပးရမလဲ...
ဘယ္အိမ္မွာဝင္နားရမလဲ... ေမေမ

ဒါေတြဟာ .. ဒီအျဖစ္ဒီအပ်က္ေတြဟာ...
ဘာမွကိုမဟုတ္ဘူး ဆိုတဲ့အသိနဲ႕
ဘာမွမဟုတ္တာေတြကို အ႐ူးအမူးလုပ္ျပရဦးမယ္ဆိုတဲ့
ဦးေႏွာက္နဲ႔ ႏွလုံးသားၾကားမွာ..
လြန္မဆြဲရဘဲ ေခြၽးေတြရႊဲေနျပီ...
ဒီရက္ပိုင္း .. အလိုလိုေနရင္းကိုေမာေနတယ္ ေမေမ..

ေမာလြန္းလွျပီ.......
အေျဖထြက္ျပီးသား ပုစၧာတစ္ပုဒ္
အႂကြင္းေတြအားလုံးကကြၽန္ေတာ့္ကို အေျဖျပန္ထုတ္တယ္..
ၾကက္ေျခခတ္တဝက္တပ်က္နဲ႕ ရင္တည့္တည့္ကို
မေသမသပ္ တြဲခ်ဳပ္သြားတယ္...
မိုးမဟုတ္တဲ့မိုးေတြရြာလာျပီ ေမေမ..
အိမ္ေခါင္မိုးက်ိဳးပ်က္အက္ကြဲ တစ္သက္စာ အိပ္မက္ေတြ စိုရႊဲကုန္ျပီ...
အေလ့က်မဟုတ္တဲ့ ဘာသာေဗဒေတြ အားနည္းမႈေအာက္မွာ
ကြၽန္ေတာ္နဲ႕ကြၽန္ေတာ့္ဘဝ...
လွလွပပနဲ႕ပင္လယ္ၾကီးတစ္ခုမက 'ဟ' သြားခဲ့ဖူးျပီ ေမေမေရ..

ကြၽန္ေတာ္ထပ္ေျပာရင္ ေမေမပဲေမာေရာ႔မယ္....
သားဆိုးသားမိုက္ဆိုတဲ့ ဂုဏ္တစ္ခုထက္ ကြၽန္ေတာ္ပိုမေပးႏိုင္ခဲ့ရင္လည္း
ေမေမဟာကြၽန္ေတာ့္အတြက္ျငိမ္းခ်မ္းေနျမဲဆိုတာ သိပါတယ္ ေမေမ
ကြၽန္ေတာ္ဟာ ေမေမဆိုတဲ့ရြာကေလးအတြက္
အလည္လြန္ေနတဲ့ျမဴခိုးေဝေဝ ေတာင္တန္းတစ္ခုလို႔
မွတ္ယူေပးပါဦး ေမေမေရ....

အခု.. ေဆာင္းအတုအတြက္ ေႏြကတည္းက
ျမဴႏွင္းေတြပိုစုရေတာ့မယ္....
အခု.. မိုးမခကိုလည္း ပိုလြမ္းေနတယ္ ေမေမ..
ကြၽန္ေတာ္ျပန္လာျဖစ္တဲ့ေန႕ရွိရင္ေတာ့
ေမေမ ရွင္းထားတဲ့ သံမံတလင္းအတြက္
ေျမျဖဴတစ္ခဲေတာ့ စုေဆာင္းခဲ့ပါ့မယ္ .....
ငယ္ငယ္တုန္းကလို ေမေမႏွင့္ကြၽန္ေတာ္
မိုးမခကို ရီရင္းေမာရင္း ပံုေဖာ္ၾကမယ္ေနာ္..
တစ္ေန႕ေန႕ေပါ့ေမေမရယ္ .....တစ္ေန႕ေန႕ေပါ့
ကြၽန္ေတာ့္ရဲ့ အဘိဓာန္မွာ အဲဒီတစ္ေန႕ေန႕
ေမေမ့အတြက္ ကြၽန္ေတာ္ရွာေဖြေတြ႕ရွိလိမ့္မယ္

ေသြးေအးေအးနဲ႕စိုက္ပ်ိဳးခဲ့တဲ့အခမ္းအနားၾကီး
ေအာင္ျမင္စြာနဲ႕ေပ်ာက္ဆုံးခဲ့ျပီးျပီ ေမေမေရ...

ကဲ.. ကြၽန္ေတာ္ဘာေတြ ခုတ္ထြင္ရွင္းလင္းနိုင္ဦးမလဲ

ပိတ္ထားတဲ့တံခါးခ်ပ္ေတြေပၚက
ခ်ိတ္ထားတဲ့စာရြက္အလြတ္ေတြ...
လိုခ်င္ေနၾကတဲ့ အေျဖေတြေရးေပးႏိုင္ဖို႔ေလ....
ကြၽန္ေတာ္ ...ခဏေတာ့ေပ်ာက္ဆုံးရဦးမယ္ ေမေမ

ျပာရီလင္းေဝတဲ့ မိုးမခေရ....
ဆုတ္ခြာခဲ့ရတဲ့ ကမ္းေျခေတြမွာ
မိုး ေတြ ဖြဲ တုန္း ........... ။ ။

ေတးခက္