ေသနတ္နဲ႕ ဒိန္ခဲ


အနီေရာင္စက္၀ိုင္းကေန မစ္ကီးေမာက္စ္ ပံုေပၚလာ
အျပာေရာင္ဆီစိမ္စကၠဴေပၚ သေဘၤာတစီး ပံုၾကမ္းေရးျခစ္ထား
ကိုလံဘတ္စ္ ရွာမေတြ႕ခဲ့တဲ့ ကိုယ္ေပ်ာက္ကၽြန္းေတြဆီ
ပင္နယ္စလင္ ရွာေဖြေတြ႕ရွိပံု အသံုး၀င္ပံုနဲ႕ လူသားရဲ႕ မျပီးဆံုးစတမ္း  ေနာင္တတရားမ်ား
အနမ္းနဲ႕ အနမ္းအေပၚ တင္ဆက္မွဳ အႏုပညာမ်ားရဲ႕ လွ်ိဳ႕၀ွက္သည္းဖို အေတြ႕အၾကံဳ
ေနာင္လာေနာက္သားမ်ား အေပၚ မေခ်ာေမြ႕တဲ့ အသားယူလက္ဆင့္ကမ္းခ်န္ရစ္မွဳေတြ
ယမ္းမွဳန္႕ကိုေထာင္းထည့္ကာ မီးေပါက္မီးကူး ေကာင္းေအာင္ ခ်ိန္ညွိရတယ္
ဒိန္ခဲ ကိုမေအာင္မျမင္ေရႊ႕မိခဲ့ပံု။      ။

ခင္ေအာင္ေအး

gun and cheese


mickey mouse appears out of the red circle
the sketch of a ship drawn on blue tracing paper
towards invisible islands columbus hadn't discovered
the discovery of penicillen, its usefulness, and the never-ending
regrets of humans
the mysterious experiences of a kiss and its art of presentation
the non-smooth handing down to next generations
pounding gun-powder needs adjustment to get sparks all right
the way the cheese is moved without success

khin aung aye
translated by maung tha noe

မဂၢဇင္းကဗ်ာ


ခ်စ္တဲ့စိတ္ဟာဆန္းၾကယ္

ဂ်ာမန္လက္ေရြးစင္ ေဘာသမား ပုိေဒါ့စကီးရဲ႕ႏွလုံးသားဟာ ပုိလန္တစ္ျခမ္း ဂ်ာမန္တစ္ျခမ္းဆုိပဲ
ျမန္မာတစ္ျခမ္း ဟုိဟာတစ္ျခမ္းေတာ့ ကၽြန္ေတာ္မလုပ္ခ်င္ဘူး
ကုိယ့္တုိင္းျပည္ကုိယ္ လုံးလုံးလ်ားလ်ားႀကီး ခ်စ္ခ်င္တယ္။

ေျဗာင္က်ရင္  ႐ုိင္းတယ္လုိ႕ ဆုိၾကတယ္။ ဟုတ္မွာပဲ
ဘာသာစကားဟာ ေဖာ္ျပဖုိ႕ထက္ ဖုံးကြယ္ဖုိ႕မ်ား ပုိၿပီးသုံးေနၾကတာပဲ
သံတမန္အဆက္အသြယ္လုပ္ရာမွာ သုံးတဲ့စကားေတြကုိ ၾကည့္ပါလား
ညာတာကုိပဲ ယဥ္ေက်းတယ္လုိ႕ ေခၚေနၾကတာပဲ .  .  .
                                                            ဆရာႀကီးတက္တုိး
                                                (ကၽြန္ေတာ့္အေတြးအေခၚ မွတ္စုမ်ား)
မႏၱေလး ေဒါက္တာေအာင္ႀကီးက မေကာင္းမႈမွာ အလယ္လမ္းမရွိ၊ ဘုရားေဟာမဇိၥ်မပဋိပဒါကုိ
အလြဲသုံးစားမလုပ္ၾကပါနဲ႕လုိ႕ ေရးလုိက္တယ္။

ဥကၠ႒တင္ေျမႇာက္လုိက တင္ေျမႇာက္၊ မတင္ေျမႇာက္လုိက ေန .  . .
ယေန႕ျဖဴသည္ထင္၍ ျဖဴသည္ဟု ေျပာဆုိခဲ့သည့္ကိစၥတစ္ရပ္ကုိ
ျပန္လည္ဆင္ျခင္သုံးသပ္သည့္အခါ အမည္းျဖစ္ေနသည္ကုိ ေတြ႕ရလွ်င္
အမည္းဟု ျပင္ဆင္ေျပာဆုိရမည္သာျဖစ္သည္၊ အမည္းမွန္းသိလ်က္
မိမိက အျဖဴဟုေျပာဆုိခဲ့ဖူး၍ မိမိစကားမပ်က္ေစလုိသျဖင့္
အျဖဴဟု ဇြတ္မွိတ္မျငင္းလုိ . . .။
                                                            (မစုိးရိမ္ဆရာႀကီး)

ကိေလသာအမ်ဳိးအမ်ဳိး
(က) အလုိႀကီးျခင္း                                                            (ၿငိ)
(ခ) အလုိမက်ေဒါသ                                                          (ၿငိ)
(ဂ) ေတြေ၀မိန္းေမာျခင္း                                                     (ၿငိ)
(ဃ) ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ဟုတ္လွၿပီထင္ျခင္း                                   (ၿငိ)
(င) အရာရာကုိ မွားယြင္းစြာျမင္ျခင္း                                       (အဲဒီလုိေတာ့မဟုတ္ပါဘူး)
(စ) ပစိပစပ္မ်ားျခင္း                                                          (မိန္းမကုိရန္ရွာတတ္-ၿငိ)
(ဆ) ေလးလံထုိင္းမႈိင္းျခင္း                                                  (ၿငိ)
(ဇ) ပ်ံ႕လြင့္ေငးေမာျခင္း                                                      (ကဗ်ာဆရာေလဗ်ာ-ၿငိ)
(စ်) အကုသုိလ္ျပဳရမွာမရွက္ျခင္း                                           (ရွက္ပါတယ္)
(ည) အကုသုိလ္ျပဳရမွာမေၾကာက္ျခင္း                                    (ေၾကာက္ပါတယ္)

သားလုပ္တဲ့သူ (၂၉)ႏွစ္ကုိ ညတုိင္း ေစာင္ထၿခံဳေပးတယ္လုိ႕ ကၽြန္ေတာ္ေျပာေတာ့
သူငယ္ခ်င္းလုပ္တဲ့သူက “မင္းလုိေကာင္မ်ဳိး ဘယ္ေတာ့မွ တရားအားထုတ္လုိ႕ရမွာ မဟုတ္ဘူး”လုိ႕ ဂုဏ္ျပဳတယ္

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ .  . . အသည္းႏွလုံးျပည့္ျပည့္၀၀တစ္ခုလုံးနဲ႕
                        ခင္ခင္ညိဳ႕ကုိ ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္ေနတုန္းပဲ . . .။   ။

စုိးျမင့္သိန္း
(ဖက္ရွင္၊ ၂၀၀၉၊ ၾသဂုတ္)

ေရာက္တတ္ရာရာ ဘာသာစကား

တစ္ေယာက္ကအျဖဴဆုိ တစ္ေယာက္ အမည္း
တစ္ေယာက္က အ၀ုိင္းဆုိ တစ္ေယာက္က ေလးေထာင့္
ကုိယ္ယုံၾကည္ရာ ကုိယ္အသံထြက္ၾကတာပါပဲ။
မနက္အိပ္ရာမွ ညအိပ္ရာ၀င္သည္အထိ
သင့္ “ဘာသာစကား”ကေကာ ဘာေတြလဲ။

ကုိယ့္အစာကုိယ္ရွာစားေနတာဗ်ဆုိတဲ့လူ
ခင္ဗ်ားပါးစပ္က ထြက္လာတဲ့အသံကုိ
ခံစားနားဆင္ ေတြးေခၚဆင္ျခင္ၾကည့္တဲ့အခါ
ခင္ဗ်ားဟာ ေယာနိေသာ မနသိကာရနဲ႕
ထုိက္တန္လွတဲ့ လူတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနေလရဲ႕။
ဟဲဟဲ . . .ဟဲဟဲ . . .
ခင္ဗ်ားတုိ႕ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ညာဥ္ကေလးေတြဟာ
သူမ်ားအေကာင္းေၾကာင္း ကုိယ့္ေကာင္းေၾကာင္းကေလးေတာ့
ေျပာတတ္ၾကတာ မဆန္းေတာ့ပါဘူဗ်ာ။

က်ဳပ္လုိ ကမၻာ႕လူသားထုတစ္ရပ္လုံးကုိ
ကုိယ္စားျပဳၿပီး စကားေျပာတတ္ၿပီလား။
ဟုတ္ပ .  . . က်ဳပ္တုိ႕အလုပ္က
ကုိယ့္အသံေတြ သူမ်ားနားေထာင္ဖုိ႕နဲ႕
သူမ်ားေျပာတာေတြ ကုိယ္နားေထာင္ၾကည့္ဖုိ႕အျပင္
ကုိယ္ကလည္း ဘာစကားမွမေျပာဘဲ
နားရြက္ထဲ ဂြမ္းဆုိ႕ထားလုိ႕လည္း ရေသးတယ္ေလ။    ။

ထြန္းေ၀ျမင့္
ဖက္ရွင္၊ ၂၀၀၉၊ ၾသဂုတ္

ခင္ဗ်ားဟာ ခင္ဗ်ားဘ၀ရဲ႕၁/၃ကုိ အိပ္ရာထဲမွာျဖဳန္းခဲ့တာ
အိပ္ရာခင္းဟာ အေရးႀကီးတယ္လုိ႕ ခင္ဗ်ားေတြးဖူးလား

လူတစ္ေယာက္ဟာ ဘ၀ရဲ႕ သုံးပုံတစ္ပုံကုိ အိပ္ရာထဲမွာ ျဖဳန္းရ/သုံးရ/အားျဖည့္ရတာ
အိပ္ရာခင္းဟာ အေရးႀကီးတယ္လုိ႕ ေတြးဖူးလား? ? ? ?
(အင္တာဗ်ဴးဟာ ကဗ်ာထဲကုိ မဆီမဆုိင္၀င္ေရာက္လာခဲ့။ ေျဖလုိ႕ရရင္ ေျဖႏုိင္တယ္)
ကံ၊ စိတ္၊ ဥတု၊ အာဟာရ ‘ရင္ၾကပ္’ ‘စိတ္ၾကပ္’ ေရာဂါသည္မ်ား
ရာသီဥတုေၾကာင့္ဆုိရင္ အိပ္ရာခင္းဟာ အေရးႀကီးတယ္။

အိပ္ရာခင္း၀ယ္ရာမွ အေရးႀကီးတဲ့အခ်က္မ်ားကုိ အိပ္ရာခင္းစိတ္၀င္စားသူ john က ဒီလုိေျပာျပခဲ့ပါတယ္။
၁။ အိပ္ခန္းရဲ႕အက်ယ္အ၀န္း
၂။ ေလေအးစက္ရွိ/မရွိ
၃။ အိပ္ရာခင္းရဲ႕ အထူ/အပါး (တခ်ဳိ႕က ထူထူႀကိဳက္/တခ်ဳိ႕ကပါးပါးႀကိဳက္)
၄။ ရာသီဥတုနဲ႕ ရင္ၾကပ္ေရာဂါ
၅။ အိပ္ရာခင္းရဲ႕ အသားအထူအပါးနဲ႕ ရာသီဥတုဓာတ္
၆။ ေန႕အပူခ်ိန္နဲ႕ ညအပူခ်ိန္
၇။ ကုိယ္လုံးလွိမ့္လုိ႕ေကာင္းမေကာင္း
၈။ တာရွည္ခံႏုိင္မႈ
၉။ အိပ္ရာခင္းအဖုအထစ္ကင္းစင္မႈ၊ ခ်ဳိင့္၀င္မႈအေနအထား
၁၀။ အေရာင္
၁၁။ ေလွ်ာ္ဖြပ္လုိ႕လြယ္ကူ/မလြယ္ကူ
ရွိတ္စပီးယားရဲ႕ Macbeth ျပဇာတ္မွာ ဇာတ္ေကာင္တစ္ေကာင္က ဒီလုိေအာ္ခဲ့ပါတယ္။
“Sleep, Sleep, Sleep, . . . . . .”
အိပ္ျခင္းရဲ႕အေရးႀကီးပုံ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕လူ႕ဘ၀ရဲ႕ ၁/၃ကုိ အိပ္ရာထဲမွာ ျဖဳန္းပစ္ၾကတယ္
အိပ္ရာခင္း<---------> ရင္ၾကပ္ေရာဂါ <---------> အိပ္မက္
အိပ္ရာခင္း၊ အိပ္မက္၊ ရင္ၾကပ္ေရာဂါနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ရဲ႕ ဘ၀စိတ္က်ပ္က်ပ္ထဲမွာ
အိပ္ရာခင္းဟာ အေရးႀကီးတယ္လုိ႕ ဘ၀ရဲ႕ ၁/၃ က ထင္ပါသလား။ အင္တာဗ်ဴးစၿပီ။

ၿငိဏ္းေ၀
ဖက္ရွင္၊ ၂၀၀၉၊ ၾသဂုတ္

ေမာ္ဒန္ရွင္းတမ္းေနာက္ဆက္တြဲ


၁။         ကၽြန္ေတာ့္သေဘာထားေျပာရရင္ေတာ့ …ေမာ္ဒန္ကိစၥအတြက္ ဒီေလာက္ပူညံပူညံ ေျပာေနစရာအေၾကာင္း မရွိလွဘူး။ ဒန္ခ်င္တဲ့သူကဒန္၊ မဒန္ခ်င္တဲ့သူကေနေပါ့။ ဒါပဲရွိတယ္။ ဒန္ခ်င္တဲ့လူကလည္း အားလုံး တုိ႕လုိ ဒန္ရမယ္။ မဒန္ခ်င္တဲ့လူကလည္း အားလုံးမဒန္ရဘူးလုိ႕ တစ္ဘက္နဲ႕တစ္ဘက္ ေျပာေနၾကတာကေတာ့ ၀ါဒျဖန္႕တာနဲ႕မတူေတာ့ဘဲ သြယ္၀ုိက္အမိန္႕ေပးရာ က်ေနပါတယ္။ ေနာက္ဆုံးေတာ့ အခရာက်တဲ့ ေရးတဲ့သူေတြကပဲ ကုိယ္ေရးခ်င္တာ ကုိယ့္ဟာကုိ ေရးၾက႐ုံေပါ့။ အစဥ္အလာသမားေတြကလည္း ေခတ္သစ္သမားေတြလက္ကုိ ႀကိဳးနဲ႕တုတ္ထားလုိ႕မရဘူး။ ေခတ္ေပၚ သမားေတြကလည္း အစဥ္အလာသမားေတြရွိေနၾကတဲ့အတြက္ ကုိယ္ေရးခ်င္တာေရးဖုိ႕ ေႏွာင့္ေႏွးစရာ အေၾကာင္းမရွိ ပါဘူး။ အေဟာင္းနဲ႕အသစ္ဆုိတာ အစဥ္ဒြန္တြဲေနၿမဲဥစၥာ။ အခ်ိန္အခါနဲ႕ အေျခအေနက အဆုံးအျဖတ္ေပးသြားပါလိမ့္မယ္။ ကုိယ့္သေဘာကုိယ္ေဆာင္ဖုိ႕ပဲ အေရးႀကီးပါတယ္။ တစ္ခုေတာ့ ရွိပါတယ္။ ေမာ္ဒန္သမားကလည္း တကယ္ပီျပင္တဲ့ ေမာ္ဒန္ေခတ္ကုိ ထူေထာင္ခ်င္တယ္ဆုိရင္ ကုိယ့္အလုပ္ကုိယ္ ခုိင္ခုိင္မာမာလုပ္ဖုိ႕လုိပါတယ္။ အဲသလုိလုပ္ႏုိင္ေအာင္က ပထမ ခုိင္ခုိင္မာမာသိထားဖုိ႕လုိအပ္ပါတယ္။
၂။         တခ်ဳိ႕ေဆြးေႏြးေနၾကတာေတြက်ေတာ့လည္း ေမာ္ဒန္ျပႆနာနဲ႕ အံမ၀င္လွပါဘူး။ ဥပမာ- ကာရန္ကုိ လက္ထိပ္ လက္ေကာက္နဲ႕ ပုံခုိင္းတဲ့ ကိစၥမ်ဳိး။ ဘာနဲ႕တူသလဲဆုိေတာ့ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေပၚတက္ၿပီး ဆံပင္ေပါက္ေဆးေရာင္းတဲ့လူ လုိ ျဖစ္ေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ကာရန္ကုိ ခြဲခဲ့တာဟာ ကာရန္ကုိ မႏုိင္နင္းလုိ႕၊ ကာရန္ကုိ ကုိင္တြယ္ရမွာ ေၾကာက္လုိ႕မွ မဟုတ္ဘဲ။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ၁၉၆၅ကစၿပီး ကဗ်ာေရးခဲ့ပါတယ္။ ေလးလုံးစပ္ပီပီျပင္ျပင္ေတြ၊ ေဒြးခ်ဳိးအတြဲေလးေတြ၊ ေလးခ်ဳိး ေလးေတြပါပဲ။ မဂၢဇင္းစာမ်က္ႏွာေပၚ မေရာက္ခဲ့ေပမဲ့ အဲဒီကာလက ရတုပုိဒ္စုံေတြ၊ ေတးထပ္ေတြ၊ တ်ာခ်င္းေတြကုိလည္း ေလ့က်င့္ခန္းယူတဲ့အေနနဲ႕ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား စမ္းသပ္ေရးခဲ့ပါတယ္။ ကာရန္ကုိ ေၾကာက္လုိ႕မဟုတ္ဘဲ စြန္႕ခ်ိန္တန္လုိ႕ စြန္႕လုိက္ၾကတယ္ဆုိတာ အင္မတန္ေသခ်ာပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ထပ္တလဲလဲေျပာပါတယ္။ကာရန္မဲ့တယ္ဆုိတာ ေမာ္ဒန္ကဗ်ာရဲ႕ သာမညလကၡဏာတစ္ခ်က္ပဲဆုိတာ။
            အဲသလုိပဲ ေမာ္ဒန္အလံစုတ္ကေလး တလူလူနဲ႕လုိ႕ အာမနာပေလာက္သာ ေရးတတ္တဲ့လူေတြက်ေတာ့လည္း ထုံးတုိ႕ထား႐ုံေလာက္ပဲရွိတယ္။
၃။         ေနာက္ေမာ္ဒန္ျပႆနာနဲ႕ လာ႐ႈပ္ေနတဲ့ကိစၥကေတာ့ ဂုိဏ္းစြဲ ပုဂၢိဳလ္စြဲ အျငင္းအခုံျပႆနာေတြပါပဲ။ ဒါေတြက ေမာ္ဒန္၀ါဒတရား ကုိယ့္သေဘာနဲ႕ ဘာမွမပတ္သတ္တဲ့ ကိစၥမ်ဳိးေတြမို႕ ေလ့လာသူေတြက ခြဲခြဲျခားျခား သိထားၾကည့္ျမင္ သင့္ပါတယ္။
            ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ေတြ ညံ့ဖ်င္းေနတဲ့တစ္ခ်က္က ဆရာမရွိရင္ မေနတတ္ၾကတာဘဲ။ အဲဒါဟာ အေခ်ာင္သမားစိတ္ ဓာတ္က  အေျခခံေပါက္ဖြားလာတာပါပဲ။ ကုိယ္တုိင္သိစရာရွိတာ၊ လုပ္စရာရွိတာေတြကုိ ကိုယ္တုိင္မလုပ္ေတာ့ဘဲ . . .ဆရာလုပ္တဲ့လူအေပၚ အားလုံးလႊဲထားလုိက္ၾကေတာ့တယ္။ တပည့္လုပ္ရတာ လြယ္လည္းလြယ္၊ သက္လည္းသက္သာ ၾကတာကုိး။ ကုိယ္ေရၾကည္ေသာက္ဖုိ႕ကိစၥကုိ ကုိယ္တုိင္ေရးတြင္းမတူးၾကေတာ့ဘူး။ ဆရာလုပ္တဲ့လူ တူးတဲ့ေရတြင္းေရကုိ ပဲ ၾကည္ခ်င္ၾကည္၊ ေနာက္ခ်င္ေနာက္၊ ေသာက္ေနၾကတယ္။ (ကုိယ္ပုိင္ေရစစ္ကေလးေလာက္ေတာင္ မရွိၾကတာ အဆုိး ဆုံးပဲ။)
            ေတြ႕ပါလိမ့္မယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ေခတ္သစ္ျမန္မာစာေပ သမုိင္းအစဥ္အဆက္မွာ စာေပျပႆနာထက္ ဆရာေမြး တပည့္ေမြး ျပႆနာက ပုိႀကီးထြားလာခဲ့တာ။ အဲဒီအေၾကာင္းေတြေၾကာင့္ပါပဲ။
            ျမန္မာကဗ်ာေလာကကုိ ဘယ္သူက ဦးေဆာင္ေရး၊ ဘယ္၀ါဒက ဦးေဆာင္ေရး၊ ဘယ္ေနရာက ဦးေဆာင္ေရး ဆုိတာေတြကုိ ဘာလုိ႕ အေရးတႀကီးလုပ္ေျပာေနၾကတာလဲ။ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ စဥ္းစားလုိ႕ေတာင္မရဘူး။ သူတုိ႕ဟာ ကဗ်ာေရးခ်င္ၾကတာလား၊ ေခါင္းေဆာင္လုပ္ခ်င္ၾကတာလား။ အဲဒီႏွစ္ခုမွာ ဘယ္ဟာက အဓိက က်ေနသလဲ။ ကၽြန္ေတာ့္ အဖုိ႕ကေတာ့ ဦးေဆာင္ဖုိ႕တုိ႕၊ ဆရာလုပ္ဖုိ႕ဆုိတာကုိ အႏွစ္သုံးဆယ္လုံးလုံး သ႐ုိးသရီေတာင္ စိတ္ထဲ မျဖစ္ခဲ့ဖူးဘူး။ အာ႐ုံလည္းမ၀င္စားဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ထာ၀ရ အဓိကက်တဲ့အရာက ကဗ်ာေရးဖုိ႕ပါပဲ။ ကဗ်ာဆရာျဖစ္ခ်င္တာ ေတာင္ မဟုတ္ပါဘူး၊ ကဗ်ာေရးေနရရင္ ေတာ္ပါၿပီ။
            သာမန္ၾကည့္ရင္ ဆရာလုပ္ခ်င္တဲ့လူကလုပ္၊ တပည့္ခံခ်င္တဲ့သူက ခံ၊ ဦးေဆာင္ခ်င္တဲ့လူက ဦးေဆာင္၊ ျပႆနာ မရွိပါဘူးလုိ႕ ဆုိႏုိင္ေပမဲ့၊ ခက္တာက အဲ့ဒါေတြနဲ႕ တစ္ဆက္တည္း ျမန္မာစာေပေလာကမွာ စာေပလက္၀ါးႀကီးအုပ္၀ါဒေတြ အျမစ္တြယ္လာတာပါပဲ။ ေမာင္ျဖဴကုိၾကည္ညိဳကုိးကြယ္သူေတြကလည္း တုိ႕လုိပဲ စာေပသမားအားလုံးက ေမာင္ျဖဴကုိ ၾကည္ညိဳကုိးကြယ္ၾကရမယ္။ ေမာင္နီကုိ ၾကည္ညိဳကုိးကြယ္သူေတြကလည္း ဒီအတုိင္းပဲ။ သူတုိ႕ ၾကည္ညိဳတဲ့သူကုိ မၾကည္ညိဳရင္ဘဲ ရန္သူလုိ ၀ုိင္းသေဘာထားလာၾကတယ္။ ေျပာေရးဆုိခြင့္မွာလည္း ဒီလုိပဲ။ ဆယ္ေရးတစ္ေရးမွ မလႊဲသာ လုိ႕ မေျပာမျဖစ္လုိ႕ ေဘးလူက၀င္ေျပာရင္ တစ္စိကေလးမွ မႀကိဳက္ၾကဘူး။ စာေပကိစၥအားလုံးကုိ သူတုိ႕ပဲ အပုိင္စီး လက္၀ါးႀကီးအုပ္ထားခ်င္ၾကတယ္။ ေအးခ်မ္းစြာသေဘာကြဲလြဲခြင့္ရဲ႕တန္ဖုိးကုိေတာ့ ေလးစားသင့္ၾကပါတယ္။
၄။         ေမာ္ဒန္ကိစၥနဲ႕ပတ္သတ္လုိ႕ စိတ္၀င္စားတဲ့သူေတြ၊ ကုိယ္တုိင္ေရးဖြဲ႕ဖုိ႕ ႀကိဳးစားေနတဲ့လူငယ္ေတြ၊ ဆူလြယ္နပ္ လြယ္ သိခ်င္ေနတဲ့ကိစၥကေတာ့ ေမာ္ဒန္ကဗ်ာကုိ ဘယ္လုိေရးၾကမလဲဆုိတာပါပဲ။ ဒီေမးခြန္းရဲ႕ အေျဖကေတာ့ ရွည္လည္း ရွည္လ်ား၊ ႐ႈပ္လည္း ႐ႈပ္ေထြး၊ ခက္လည္းခက္ခဲလွပါတယ္။ ျမန္မာႏုိင္ငံ စာေပေလာကရဲ႕ အေျခအေနဟာ ပုိ႕စ္ေမာ္ဒန္ ေခတ္ဦးထဲကုိ ေျခခ်မိေနပါၿပီ။ အင္မတန္ေလးနက္ၿပီး ၀ိ၀ါဒကြဲျပား၊ ဆုံးျဖတ္ခ်က္မက်ႏုိင္ေသးတဲ့ သေဘာတရားေတြနဲ႕ ပုိ႕စ္ေမာ္ဒန္အေၾကာင္း တစ္ထုိင္တည္းလည္း ေျပာလုိ႕မရပါဘူး။ စာအုပ္တစ္အုပ္တည္းနဲ႕လည္း ေျပာလုိ႕မရပါဘူး။ ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္တည္းနဲ႕လည္း ေျပာလုိ႕မရပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ထက္ ပုိမုိက်ယ္က်ယ္ျပန္႕ျပန္႕ ေလ့လာေရးသားေနတဲ့ ကုိေဇာ္(ေဇာ္ေဇာ္ေအာင္) ကုိယ္တုိင္လည္း ဒီအခ်က္ကုိ သူ႕ေဆာင္းပါးေတြထဲမွာ မၾကာခဏ ထည့္သြင္း၀န္ခံေလ့ရွိပါတယ္ သူ႕ေဆာင္းပါးေတြ ဂ႐ုတစုိက္ဖတ္ၾကဖုိ႕ တုိက္တြန္းခ်င္ပါတယ္။ ကဗ်ာနဲ႕ပတ္သတ္လာရင္ မ်ဳိးသန္႕ရဲ႕ေဆာင္းပါးေတြကုိ လည္း အေလးထားသင့္ပါတယ္။ ေနာက္တစ္ဦးကေတာ့ ကြယ္လြန္သြားတဲ့ မင္းလွညြန္႕ၾကဴးပါပဲ။ (ဒီလူသုံးေယာက္နဲ႕ ေနရာတကာတုိင္းမွာ သေဘာထားခ်င္းမတုိက္ေပမဲ့ သူတုိ႕ရဲ႕ ကဗ်ာအေပၚမွာထားတဲ့ ေစတနာကုိေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ တစ္စက္ေလးမွ သံသယမျဖစ္ခဲ့ပါဘူး)
            ခုနေမးခြန္းကုိ ေျဖရရင္ေတာ့ ေမာ္ဒန္ကဗ်ာေရးသူတစ္ဦးကုိ ဘယ္လုိေရး၊ ဘယ္ကဲ့သုိ႕ေရးလုိ႕ တိတိက်က် ညႊန္ျပဖုိ႕ကိစၥဟာ ခုေခတ္မွာ မျဖစ္ႏုိင္ပါဘူး။ ေခတ္ေပၚအႏုပညာရွင္တစ္ေယာက္ကုိ အဲဒီလက္ရာဟာ ဘယ္လုိေပၚေပါက္ လာသလဲလုိ႕ ေမးရင္ သူဖန္တီးတဲ့ အရာျဖစ္ေပမဲ့ သူရွင္းျပႏုိင္ဖုိ႕ ခက္ခဲပါလိမ့္မယ္။ ဘာျဖစ္လုိ႕လဲဆုိေတာ့ အႏုပညာ ဆုိတာ အဆင့္ျမင့္တဲ့ အာ႐ုံသိနဲ႕ ေဆာင္ရြက္ရတဲ့ကိစၥတစ္ခုျဖစ္လုိ႕ပါပဲ။ သူ႕မွာ ကိတ္မုန္႕ဖုတ္နည္းလုိ ေအာက္ဆီဂ်င္ ဓာတ္ထုတ္လုပ္နည္းလုိ ေဖာ္ျမဴလာမ်ဳိးရွိမေနလုိ႕ပါပဲ။
            ေနာက္တစ္ခ်က္ကလည္း ေႏွာင္းေခတ္ေပၚ၀ါဒရဲ႕ အထူးျခားဆုံးနဲ႕ တန္ဖုိးအႀကီးဆုံးအရာဟာ တစ္သီးပုဂၢလ တန္ဖုိး ျဖစ္ေနျပန္ပါတယ္။ ကဗ်ာေရးဖြဲတဲ့ေနရာမွာ ဟုိးလပ္၊ ရစ္ေဆာ့၊ ပရဲဗတ္တုိ႕ဟာ တစ္ေယာက္နဲ႕တစ္ေယာက္ မတူၾကပါဘူး။ ပန္းခ်ီေရးတဲ့ေနရာမွာ ဂ်က္ဆင္ပုိးေလာ့၊ ႐ုိဇင္ဘက္၊ အင္ဒီ၀ါးဟုိး၊ ဒူကူးနင္းတုိ႕ဟာ မတူၾကပါဘူး။ ႐ုပ္ရွင္ ရုိက္တဲ့ေနရာမွာ ဘဂ္မင္း၊ လူခ်င္း ႏုိး၊ ဂုိးဒက္၊ ဖုိမန္တုိ႕ဟာ မတူၾကပါဘူး။ ၀တၳဳေရးတဲ့ေနရာမွာ ဂၽြန္ဘက္၊ ေဒၚနယ္ ဘာသာ၊ မားကြက္စ္၊ ဂ်က္ကာ႐ုိယက္တုိ႕ဟာ မတူၾကပါဘူး။ သူတုိ႕လက္ရာေတြမွာ တစ္ဦးခ်င္းရဲ႕ သီးသန္႕စြမ္းရည္ ေတြဟာ အားအေကာင္းဆုံးနဲ႕ အလင္းလက္ဆုံးေတာက္ပေနတာ ေတြ႕ျမင္ႏုိင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူတုိ႕အားလုံးရဲ႕ လက္ရာ ေတြဟာ ေႏွာင္းေခတ္ေပၚ၀ါဒရဲ႕ ေယဘုယ်လကၡဏာေတြေပၚမွာ အေျခခံတည္ေဆာက္ခဲ့တာျခင္းကေတာ့ တူညီေနျပန္ ပါတယ္။
            ရဟန္းလုပ္တဲ့အခါ ရဟန္းကိစၥၿပီးရမယ္ဆုိတဲ့ စကားရွိပါတယ္။ ရဟန္းဆုိတာ အရဟတၱမဂ္ဆုိက္မွ ရဟန္းကိစၥၿပီး ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ရဲ႕ ဘုန္းေတာ္ႀကီးျမတ္ေတာ္မူတဲ့ ျမတ္စြာဘုရားသခင္ဟာ မဟာက႐ုဏာေတာ္ရွင္ အစစ္ ျဖစ္ေတာ္ မူေသာ္လည္း သူ႕တပည့္သား သံဃာေတာ္မ်ား အားလုံးကုိ မဂ္ဖုိလ္ရၾကေစလုိ႕ တန္ခုိးေတာ္နဲ႕ ေဆာင္ရြက္ေပးလုိ႕မရခဲ့ ပါဘူး။ ကုိယ္လုပ္မွသာ ကုိယ္ရမယ္လုိ႕ ေဟာေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။
            ကဗ်ာဆရာျဖစ္ခ်င္တဲ့သူေတြလည္း ဗ်ာဒိတ္ေတာ္သံေ၀ခံေန႐ုံနဲ႕ မၿပီးပါဘူး။ ကဗ်ာဆရာျဖစ္မွေတာ့ ကဗ်ာကိစၥ ၿပီးေအာင္ ကုိယ့္ဘာသာကုိယ္ အားထုတ္ၾကရပါလိမ့္မယ္။
သစၥာနီ
(ဆက္လက္ေဖာ္ျပသြားပါမည္)

ပိုက္္ဆံရွာျခင္း ယဥ္ေက်းမွဳျပ ပန္းပု (၁)


အာရံုခံစားမွဳ အားနည္းတယ္ပဲေျပာေျပာ သမိုင္းမရွိဘူးပဲ ေျပာေျပာ
ေၾကးအိုးထဲမွာ အသားနည္းလာတယ္ ေပါက္စီေတြေသးလာတယ္
အမ်ိဳးသမီးရင္သားထြားေဆးေတြ ခြဲစိတ္ထည့္သြင္းမွဳေတြ ေခတ္စားလာတယ္
မန္ယူပြဲဦးထြက္ညံ့တယ္ ေမာင္ျပည့္မင္းနဲ႕ေအာင္ျပည့္စံု တေယာက္ခ်င္း’ ထြက္တယ္
လံုးေခ်ာဟာ ရန္ၾကီးေအာင္ကို ၅ ခ်ီမွာနိုင္တယ္ ဧရာ၀တီမွာဆန္ေစ်းက်တယ္
အဆင့္ျမင့္အႏုပညာနဲ႕ လူျပိန္းၾကိဳက္အႏုပညာ စည္းျပိဳကြဲလာတယ္
ပါးစပ္ဖ်ားမွာ ၀ိုင္းစုခိုင္သိန္း သဥၥာ၀င့္ေက်ာ္ စိုးျပည့္သဇင္ ဗီတာမင္ေတြ
အမ်ားၾကိဳက္ ယဥ္ေက်းမွဳဟာ  တကၠသိုလ္ေတြမွာ သိကၡာရွိလာတယ္
မိုးေဟကိုမွာ ေအာင္ပြဲေတြ ဇယားခ်ထားတဲ့အတိုင္း တန္းစီေနတယ္
ကယ္လ္ဆမ္ေကြကာ ေၾကာ္ျငာရဲ႕ ဗလၾကီးပံုထဲမွာ အရိုးေတြေပၚေနတယ္
နာဂစ္ေဘးဒဏ္ခံဒုကၡသည္ေရလုပ္သားၾကီးေတြ ငါးဖမ္းစက္ေလွသစ္ေတြရၾကတယ္
မူလထက္သာလြန္ေကာင္းမြန္တဲ့ လူေနမွဳဘ၀အထိုက္အေလ်ာက္အဆင္ေျပလာၾကတယ္
ဆူပါမင္းနဲ႕ ဂ်ိမ္းစဘြန္းမွာ အားနည္းခ်က္ေတြရွိေပမယ့္ အမွန္တရားက အႏိုင္ရတယ္
‘ျမန္မာ ႏုိင္ျပီ၊ ဒို႕ ျမန္မာ ႏိုင္ျပီ’ ဟာ ေသြးထဲမွာ လွ်ပ္စစ္ဓါတ္တျဖန္းျဖန္း
ဘာအာရံုခံစားမွဳမွ မရွိဘူး ဘာသမိုင္းမွ မရွိဘူး ဘာ ဘ၀မွ မရွိဘူးပဲ ေျပာေျပာ
တေစၦတစ္ေကာင္လို ေန႕စဥ္ေတြ႕ၾကံဳသိရွိေ၀ဖန္ပိုင္းျခား သင္ယူျဖတ္သန္းမွဳပဲရွိတယ္
အဲဒါနဲ႕ ျပည့္စံုလံုေလာက္တယ္ဆိုတာ လမ္းေပၚက အျခားလူေတြလိုပဲ
ဦးလည္မသံု စြဲျမဲယံုၾကည္စြာ ႏွလံုးသြင္းလက္ခံထားရွိတယ္
ဘာစားမလဲ ဘာေသာက္မလဲ ကိုယ့္ဖာသာမွာစား ကိုယ့္ဖာသာကိုယ္ရွင္း
အခ်င္းခ်င္းပဲ အိုက္ဒီေယာ္ေတြ ဖီေလာ္ေတြနဲ႕ လာပိန္းမေနနဲ႕
အေမွာင္ထဲမွာ လင္းေအာင္ေန (ပိုးစုန္းၾကဴးေလာက္ပဲျဖစ္ျဖစ္)
ေၾကာင္မွန္ရင္ အခင္းသြားျပီးျပန္ဖံုးတယ္( အဲဒါအသံငဲ့လိုက္တာ)
ရံုးေတြဘာေတြသြားရင္ အလွဴေငြထည့္ဖို႕မေမ့နဲ႕(အဲဒါလူမွဳအသိတရား)
ဒါမွမသိရင္ ေခတ္ကို ဘယ္လိုထင္ဟပ္မလဲ ဆုေတြ ဘယ္လိုေမွ်ာ္မွန္းမလဲ
ဒီစာမ်က္ႏွာကို ၁၉ စက္တင္ဘာ ၂၀၀၈၊ ၆း၃၅ မွာ ျပဳျပင္ထားပါတယ္
ဒါနဲ႕ သင္တန္းေတြ ဘာေတြေကာ ဆင္းျပီးျပီလား ေခတ္မီစြာ မြမ္းမံနည္း
အလန္ကင္းန္စ္ဘာ့ဂ္(ဘယ္က အလန္ဂင္းန္စ္ဘာ့ဂ္လဲ) ကေျပာတယ္
ကဗ်ာဟာ ပြင့္လင္းမွဳ တစ္ခုခုနဲ႕ အဆံုးသတ္ရမယ္
အဲဒါ သူ႕ကဗ်ာသူေျပာတာ လူတိုင္းဟာ အလန္ဂင္းန္စဘာ့ဂ္မဟုတ္ဘူး
ေဘဂ်င္းကဗ်ာအိုလံပစ္မွာလည္း ျပိဳင္ပြဲ၀င္ဖို႕ စိတ္မကူးဘူး
ေယာက္်ားတိုင္းဟာ သူ႕ရဲ႕  တစ္ခုမဟုတ္တစ္ခုေတာ့ ၾကီးထြားခ်င္ၾကတာပဲ
ငါကေတာ့ ငါ့ဆိုက္ကားဘီး ေလအျပည့္ရွိဖို႕နဲ႕
ရြာက ငါ့အဘလယ္မွာ စပါးအထြက္ေကာင္းျပီး ေစ်းေကာင္းရဖို႕ပဲ
ေႏြရာသီမွာ အဆင္ေျပရင္ ရြာျပန္ျပီး သားကို ရွင္ျပဳေပးဦးမယ္
ေျမြကိုက္ပါတယ္ဆိုမွ ဘယ္ေဗဒကို တစ္ပါတည္းဖမ္းဆီးခဲ့ရမွာလဲဟ ။     ။

ေဇယ်ာလင္း
၁၉ ၾသဂုတ္ ၂၀၀၈