ေရႊျပည္ဌာန ေဝးေသာ္ေၾကာင့္



ေဝးေျမရပ္ျခားကိုေရာက္တဲ့အခါ ကိုယ့္ဇာတိေျမကို လြမ္းဆြတ္တမ္းတ တတ္ၾကတာ လူသားတို႕ ဓမၼတာေပပဲ။
မဲဇာေရာက္ အမတ္ၾကီးက သူ႕ေရႊျမိဳ႕ေတာ္ကို တမ္းတ ခဲ့တယ္။ “ သည္ဆီ ေရႊျမိဳ႕၊ သည္သို႕ ေစတီ၊ သည္ဆီ
ေရႊနန္း ေျဖာင့္တန္းေတာ့မည္ စိတ္က ရည္သည္…” ။ ႏိုင္ငံရပ္ျခားကို ပညာသင္သြားခဲ့ရတဲ့ ျမန္မာစာဆိုကလည္း
“မလာျဖစ္ႏိုင္ဘု၊ ဝါေခတ္ တစ္ခါကုန္ေတာ့၊ မီးေရာင္္စံု ကၽြတ္သီတင္းကိုလ ရင္တြင္းက ပူဆာဆာ” နဲ႕ လြမ္းမိပါ
သတဲ့။
            ဂ်ေမကားကၽြန္းမွာ ၁၈၉၀ ကဖြားခဲ့ကာ ၁၉၁၂ မွာ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုကို အျပီးအပိုင္ ထြက္ခြာ
သြားျပီး ေနထုိင္ခဲ့တဲ့ ကဗ်ာဆရာ ကေလာ့ဒ္ မေကး ကလဲ သူ႕ဇာတိေျမ ဂ်ေမးကားကို လြမ္းတ မိေၾကာင္း
ကဗ်ာေတြ ေရးဖြဲ႕ခဲ့တယ္။ အခု ကဗ်ာဟာ သူ႕လြမ္းကဗ်ာတစ္ပုဒ္ပါ။ ဖတ္ၾကည့္ပါဖိ။


ငါျပန္မယ္

ငါ ေနာက္တစ္ေခါက္ ျပန္ဦးမယ္။ ငါ ျပန္မယ္။
နီလာေကာင္းကင္ထိ နက္ျပာမီးခိုး သယ္ကာ
ေရႊမြန္းတည့္ခ်ိန္ ေတာမီးတို႕ ေလာင္တာကိုကြယ္
အံ့ၾသမ်က္လံုးနဲ႕ ၾကည့္၊ ခ်စ္၊ ရယ္ေမာဘို႕သာ။
ကိုင္းညြတ္ ျမက္ပင္ ရြက္ညိဳတို႕ကို ဆြတ္ျဖန္းတဲ့
ေခ်ာင္းနေဘး ဖင့္ႏြဲလူးလာဖို႕ ငါ ျပန္မယ္။
ေတာင္ၾကားက တစ္အားဆင္းတဲ့ ေရလ်ဥ္ရဲ႕
အိပ္မက္တစ္ေထာင္ အေကာင္အထည္ ေဖာ္ဦးမယ္။
ဝိုးဝါး မႏၱရားရဲ႕ ၾကိဳးက်ား ဂီတ၊
တိုင္းရင္းဘဝ နက္ရွိဳင္းမွဳမ်ား လွဳပ္ဆြတဲ့
ခ်စ္ရတဲ့၊ ခ်ိဳျမိန္တဲ့ ေတး၊ ေက်းလက္ အက
တေယာ-ပေလြသံ နားဆင္ဖို႕ ငါ ျပန္မယ္ကြဲ႕။
ငါ ျပန္မယ္။ ငါ ေနာက္တစ္ေခါက္ ျပန္ဦးမယ္။
ႏွစ္ရွည္ ေဝဒနာ ငါ့ စိတ္က ေျပဖို႕ကြယ္။

ကေလာ့ဒ္ မေကး

ျမန္မာျပန္ ေမာင္သာႏိုး

ႏိုင္ငံရပ္ျခားကဗ်ာခံစားမွဳ စာအုပ္မွ

No comments:

Post a Comment