ေမာ္ဒန္ရွင္းတမ္းေနာက္ဆက္တြဲ


၁။         ကၽြန္ေတာ့္သေဘာထားေျပာရရင္ေတာ့ …ေမာ္ဒန္ကိစၥအတြက္ ဒီေလာက္ပူညံပူညံ ေျပာေနစရာအေၾကာင္း မရွိလွဘူး။ ဒန္ခ်င္တဲ့သူကဒန္၊ မဒန္ခ်င္တဲ့သူကေနေပါ့။ ဒါပဲရွိတယ္။ ဒန္ခ်င္တဲ့လူကလည္း အားလုံး တုိ႕လုိ ဒန္ရမယ္။ မဒန္ခ်င္တဲ့လူကလည္း အားလုံးမဒန္ရဘူးလုိ႕ တစ္ဘက္နဲ႕တစ္ဘက္ ေျပာေနၾကတာကေတာ့ ၀ါဒျဖန္႕တာနဲ႕မတူေတာ့ဘဲ သြယ္၀ုိက္အမိန္႕ေပးရာ က်ေနပါတယ္။ ေနာက္ဆုံးေတာ့ အခရာက်တဲ့ ေရးတဲ့သူေတြကပဲ ကုိယ္ေရးခ်င္တာ ကုိယ့္ဟာကုိ ေရးၾက႐ုံေပါ့။ အစဥ္အလာသမားေတြကလည္း ေခတ္သစ္သမားေတြလက္ကုိ ႀကိဳးနဲ႕တုတ္ထားလုိ႕မရဘူး။ ေခတ္ေပၚ သမားေတြကလည္း အစဥ္အလာသမားေတြရွိေနၾကတဲ့အတြက္ ကုိယ္ေရးခ်င္တာေရးဖုိ႕ ေႏွာင့္ေႏွးစရာ အေၾကာင္းမရွိ ပါဘူး။ အေဟာင္းနဲ႕အသစ္ဆုိတာ အစဥ္ဒြန္တြဲေနၿမဲဥစၥာ။ အခ်ိန္အခါနဲ႕ အေျခအေနက အဆုံးအျဖတ္ေပးသြားပါလိမ့္မယ္။ ကုိယ့္သေဘာကုိယ္ေဆာင္ဖုိ႕ပဲ အေရးႀကီးပါတယ္။ တစ္ခုေတာ့ ရွိပါတယ္။ ေမာ္ဒန္သမားကလည္း တကယ္ပီျပင္တဲ့ ေမာ္ဒန္ေခတ္ကုိ ထူေထာင္ခ်င္တယ္ဆုိရင္ ကုိယ့္အလုပ္ကုိယ္ ခုိင္ခုိင္မာမာလုပ္ဖုိ႕လုိပါတယ္။ အဲသလုိလုပ္ႏုိင္ေအာင္က ပထမ ခုိင္ခုိင္မာမာသိထားဖုိ႕လုိအပ္ပါတယ္။
၂။         တခ်ဳိ႕ေဆြးေႏြးေနၾကတာေတြက်ေတာ့လည္း ေမာ္ဒန္ျပႆနာနဲ႕ အံမ၀င္လွပါဘူး။ ဥပမာ- ကာရန္ကုိ လက္ထိပ္ လက္ေကာက္နဲ႕ ပုံခုိင္းတဲ့ ကိစၥမ်ဳိး။ ဘာနဲ႕တူသလဲဆုိေတာ့ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေပၚတက္ၿပီး ဆံပင္ေပါက္ေဆးေရာင္းတဲ့လူ လုိ ျဖစ္ေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ကာရန္ကုိ ခြဲခဲ့တာဟာ ကာရန္ကုိ မႏုိင္နင္းလုိ႕၊ ကာရန္ကုိ ကုိင္တြယ္ရမွာ ေၾကာက္လုိ႕မွ မဟုတ္ဘဲ။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ၁၉၆၅ကစၿပီး ကဗ်ာေရးခဲ့ပါတယ္။ ေလးလုံးစပ္ပီပီျပင္ျပင္ေတြ၊ ေဒြးခ်ဳိးအတြဲေလးေတြ၊ ေလးခ်ဳိး ေလးေတြပါပဲ။ မဂၢဇင္းစာမ်က္ႏွာေပၚ မေရာက္ခဲ့ေပမဲ့ အဲဒီကာလက ရတုပုိဒ္စုံေတြ၊ ေတးထပ္ေတြ၊ တ်ာခ်င္းေတြကုိလည္း ေလ့က်င့္ခန္းယူတဲ့အေနနဲ႕ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား စမ္းသပ္ေရးခဲ့ပါတယ္။ ကာရန္ကုိ ေၾကာက္လုိ႕မဟုတ္ဘဲ စြန္႕ခ်ိန္တန္လုိ႕ စြန္႕လုိက္ၾကတယ္ဆုိတာ အင္မတန္ေသခ်ာပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ထပ္တလဲလဲေျပာပါတယ္။ကာရန္မဲ့တယ္ဆုိတာ ေမာ္ဒန္ကဗ်ာရဲ႕ သာမညလကၡဏာတစ္ခ်က္ပဲဆုိတာ။
            အဲသလုိပဲ ေမာ္ဒန္အလံစုတ္ကေလး တလူလူနဲ႕လုိ႕ အာမနာပေလာက္သာ ေရးတတ္တဲ့လူေတြက်ေတာ့လည္း ထုံးတုိ႕ထား႐ုံေလာက္ပဲရွိတယ္။
၃။         ေနာက္ေမာ္ဒန္ျပႆနာနဲ႕ လာ႐ႈပ္ေနတဲ့ကိစၥကေတာ့ ဂုိဏ္းစြဲ ပုဂၢိဳလ္စြဲ အျငင္းအခုံျပႆနာေတြပါပဲ။ ဒါေတြက ေမာ္ဒန္၀ါဒတရား ကုိယ့္သေဘာနဲ႕ ဘာမွမပတ္သတ္တဲ့ ကိစၥမ်ဳိးေတြမို႕ ေလ့လာသူေတြက ခြဲခြဲျခားျခား သိထားၾကည့္ျမင္ သင့္ပါတယ္။
            ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ေတြ ညံ့ဖ်င္းေနတဲ့တစ္ခ်က္က ဆရာမရွိရင္ မေနတတ္ၾကတာဘဲ။ အဲဒါဟာ အေခ်ာင္သမားစိတ္ ဓာတ္က  အေျခခံေပါက္ဖြားလာတာပါပဲ။ ကုိယ္တုိင္သိစရာရွိတာ၊ လုပ္စရာရွိတာေတြကုိ ကိုယ္တုိင္မလုပ္ေတာ့ဘဲ . . .ဆရာလုပ္တဲ့လူအေပၚ အားလုံးလႊဲထားလုိက္ၾကေတာ့တယ္။ တပည့္လုပ္ရတာ လြယ္လည္းလြယ္၊ သက္လည္းသက္သာ ၾကတာကုိး။ ကုိယ္ေရၾကည္ေသာက္ဖုိ႕ကိစၥကုိ ကုိယ္တုိင္ေရးတြင္းမတူးၾကေတာ့ဘူး။ ဆရာလုပ္တဲ့လူ တူးတဲ့ေရတြင္းေရကုိ ပဲ ၾကည္ခ်င္ၾကည္၊ ေနာက္ခ်င္ေနာက္၊ ေသာက္ေနၾကတယ္။ (ကုိယ္ပုိင္ေရစစ္ကေလးေလာက္ေတာင္ မရွိၾကတာ အဆုိး ဆုံးပဲ။)
            ေတြ႕ပါလိမ့္မယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ေခတ္သစ္ျမန္မာစာေပ သမုိင္းအစဥ္အဆက္မွာ စာေပျပႆနာထက္ ဆရာေမြး တပည့္ေမြး ျပႆနာက ပုိႀကီးထြားလာခဲ့တာ။ အဲဒီအေၾကာင္းေတြေၾကာင့္ပါပဲ။
            ျမန္မာကဗ်ာေလာကကုိ ဘယ္သူက ဦးေဆာင္ေရး၊ ဘယ္၀ါဒက ဦးေဆာင္ေရး၊ ဘယ္ေနရာက ဦးေဆာင္ေရး ဆုိတာေတြကုိ ဘာလုိ႕ အေရးတႀကီးလုပ္ေျပာေနၾကတာလဲ။ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ စဥ္းစားလုိ႕ေတာင္မရဘူး။ သူတုိ႕ဟာ ကဗ်ာေရးခ်င္ၾကတာလား၊ ေခါင္းေဆာင္လုပ္ခ်င္ၾကတာလား။ အဲဒီႏွစ္ခုမွာ ဘယ္ဟာက အဓိက က်ေနသလဲ။ ကၽြန္ေတာ့္ အဖုိ႕ကေတာ့ ဦးေဆာင္ဖုိ႕တုိ႕၊ ဆရာလုပ္ဖုိ႕ဆုိတာကုိ အႏွစ္သုံးဆယ္လုံးလုံး သ႐ုိးသရီေတာင္ စိတ္ထဲ မျဖစ္ခဲ့ဖူးဘူး။ အာ႐ုံလည္းမ၀င္စားဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ထာ၀ရ အဓိကက်တဲ့အရာက ကဗ်ာေရးဖုိ႕ပါပဲ။ ကဗ်ာဆရာျဖစ္ခ်င္တာ ေတာင္ မဟုတ္ပါဘူး၊ ကဗ်ာေရးေနရရင္ ေတာ္ပါၿပီ။
            သာမန္ၾကည့္ရင္ ဆရာလုပ္ခ်င္တဲ့လူကလုပ္၊ တပည့္ခံခ်င္တဲ့သူက ခံ၊ ဦးေဆာင္ခ်င္တဲ့လူက ဦးေဆာင္၊ ျပႆနာ မရွိပါဘူးလုိ႕ ဆုိႏုိင္ေပမဲ့၊ ခက္တာက အဲ့ဒါေတြနဲ႕ တစ္ဆက္တည္း ျမန္မာစာေပေလာကမွာ စာေပလက္၀ါးႀကီးအုပ္၀ါဒေတြ အျမစ္တြယ္လာတာပါပဲ။ ေမာင္ျဖဴကုိၾကည္ညိဳကုိးကြယ္သူေတြကလည္း တုိ႕လုိပဲ စာေပသမားအားလုံးက ေမာင္ျဖဴကုိ ၾကည္ညိဳကုိးကြယ္ၾကရမယ္။ ေမာင္နီကုိ ၾကည္ညိဳကုိးကြယ္သူေတြကလည္း ဒီအတုိင္းပဲ။ သူတုိ႕ ၾကည္ညိဳတဲ့သူကုိ မၾကည္ညိဳရင္ဘဲ ရန္သူလုိ ၀ုိင္းသေဘာထားလာၾကတယ္။ ေျပာေရးဆုိခြင့္မွာလည္း ဒီလုိပဲ။ ဆယ္ေရးတစ္ေရးမွ မလႊဲသာ လုိ႕ မေျပာမျဖစ္လုိ႕ ေဘးလူက၀င္ေျပာရင္ တစ္စိကေလးမွ မႀကိဳက္ၾကဘူး။ စာေပကိစၥအားလုံးကုိ သူတုိ႕ပဲ အပုိင္စီး လက္၀ါးႀကီးအုပ္ထားခ်င္ၾကတယ္။ ေအးခ်မ္းစြာသေဘာကြဲလြဲခြင့္ရဲ႕တန္ဖုိးကုိေတာ့ ေလးစားသင့္ၾကပါတယ္။
၄။         ေမာ္ဒန္ကိစၥနဲ႕ပတ္သတ္လုိ႕ စိတ္၀င္စားတဲ့သူေတြ၊ ကုိယ္တုိင္ေရးဖြဲ႕ဖုိ႕ ႀကိဳးစားေနတဲ့လူငယ္ေတြ၊ ဆူလြယ္နပ္ လြယ္ သိခ်င္ေနတဲ့ကိစၥကေတာ့ ေမာ္ဒန္ကဗ်ာကုိ ဘယ္လုိေရးၾကမလဲဆုိတာပါပဲ။ ဒီေမးခြန္းရဲ႕ အေျဖကေတာ့ ရွည္လည္း ရွည္လ်ား၊ ႐ႈပ္လည္း ႐ႈပ္ေထြး၊ ခက္လည္းခက္ခဲလွပါတယ္။ ျမန္မာႏုိင္ငံ စာေပေလာကရဲ႕ အေျခအေနဟာ ပုိ႕စ္ေမာ္ဒန္ ေခတ္ဦးထဲကုိ ေျခခ်မိေနပါၿပီ။ အင္မတန္ေလးနက္ၿပီး ၀ိ၀ါဒကြဲျပား၊ ဆုံးျဖတ္ခ်က္မက်ႏုိင္ေသးတဲ့ သေဘာတရားေတြနဲ႕ ပုိ႕စ္ေမာ္ဒန္အေၾကာင္း တစ္ထုိင္တည္းလည္း ေျပာလုိ႕မရပါဘူး။ စာအုပ္တစ္အုပ္တည္းနဲ႕လည္း ေျပာလုိ႕မရပါဘူး။ ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္တည္းနဲ႕လည္း ေျပာလုိ႕မရပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ထက္ ပုိမုိက်ယ္က်ယ္ျပန္႕ျပန္႕ ေလ့လာေရးသားေနတဲ့ ကုိေဇာ္(ေဇာ္ေဇာ္ေအာင္) ကုိယ္တုိင္လည္း ဒီအခ်က္ကုိ သူ႕ေဆာင္းပါးေတြထဲမွာ မၾကာခဏ ထည့္သြင္း၀န္ခံေလ့ရွိပါတယ္ သူ႕ေဆာင္းပါးေတြ ဂ႐ုတစုိက္ဖတ္ၾကဖုိ႕ တုိက္တြန္းခ်င္ပါတယ္။ ကဗ်ာနဲ႕ပတ္သတ္လာရင္ မ်ဳိးသန္႕ရဲ႕ေဆာင္းပါးေတြကုိ လည္း အေလးထားသင့္ပါတယ္။ ေနာက္တစ္ဦးကေတာ့ ကြယ္လြန္သြားတဲ့ မင္းလွညြန္႕ၾကဴးပါပဲ။ (ဒီလူသုံးေယာက္နဲ႕ ေနရာတကာတုိင္းမွာ သေဘာထားခ်င္းမတုိက္ေပမဲ့ သူတုိ႕ရဲ႕ ကဗ်ာအေပၚမွာထားတဲ့ ေစတနာကုိေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ တစ္စက္ေလးမွ သံသယမျဖစ္ခဲ့ပါဘူး)
            ခုနေမးခြန္းကုိ ေျဖရရင္ေတာ့ ေမာ္ဒန္ကဗ်ာေရးသူတစ္ဦးကုိ ဘယ္လုိေရး၊ ဘယ္ကဲ့သုိ႕ေရးလုိ႕ တိတိက်က် ညႊန္ျပဖုိ႕ကိစၥဟာ ခုေခတ္မွာ မျဖစ္ႏုိင္ပါဘူး။ ေခတ္ေပၚအႏုပညာရွင္တစ္ေယာက္ကုိ အဲဒီလက္ရာဟာ ဘယ္လုိေပၚေပါက္ လာသလဲလုိ႕ ေမးရင္ သူဖန္တီးတဲ့ အရာျဖစ္ေပမဲ့ သူရွင္းျပႏုိင္ဖုိ႕ ခက္ခဲပါလိမ့္မယ္။ ဘာျဖစ္လုိ႕လဲဆုိေတာ့ အႏုပညာ ဆုိတာ အဆင့္ျမင့္တဲ့ အာ႐ုံသိနဲ႕ ေဆာင္ရြက္ရတဲ့ကိစၥတစ္ခုျဖစ္လုိ႕ပါပဲ။ သူ႕မွာ ကိတ္မုန္႕ဖုတ္နည္းလုိ ေအာက္ဆီဂ်င္ ဓာတ္ထုတ္လုပ္နည္းလုိ ေဖာ္ျမဴလာမ်ဳိးရွိမေနလုိ႕ပါပဲ။
            ေနာက္တစ္ခ်က္ကလည္း ေႏွာင္းေခတ္ေပၚ၀ါဒရဲ႕ အထူးျခားဆုံးနဲ႕ တန္ဖုိးအႀကီးဆုံးအရာဟာ တစ္သီးပုဂၢလ တန္ဖုိး ျဖစ္ေနျပန္ပါတယ္။ ကဗ်ာေရးဖြဲတဲ့ေနရာမွာ ဟုိးလပ္၊ ရစ္ေဆာ့၊ ပရဲဗတ္တုိ႕ဟာ တစ္ေယာက္နဲ႕တစ္ေယာက္ မတူၾကပါဘူး။ ပန္းခ်ီေရးတဲ့ေနရာမွာ ဂ်က္ဆင္ပုိးေလာ့၊ ႐ုိဇင္ဘက္၊ အင္ဒီ၀ါးဟုိး၊ ဒူကူးနင္းတုိ႕ဟာ မတူၾကပါဘူး။ ႐ုပ္ရွင္ ရုိက္တဲ့ေနရာမွာ ဘဂ္မင္း၊ လူခ်င္း ႏုိး၊ ဂုိးဒက္၊ ဖုိမန္တုိ႕ဟာ မတူၾကပါဘူး။ ၀တၳဳေရးတဲ့ေနရာမွာ ဂၽြန္ဘက္၊ ေဒၚနယ္ ဘာသာ၊ မားကြက္စ္၊ ဂ်က္ကာ႐ုိယက္တုိ႕ဟာ မတူၾကပါဘူး။ သူတုိ႕လက္ရာေတြမွာ တစ္ဦးခ်င္းရဲ႕ သီးသန္႕စြမ္းရည္ ေတြဟာ အားအေကာင္းဆုံးနဲ႕ အလင္းလက္ဆုံးေတာက္ပေနတာ ေတြ႕ျမင္ႏုိင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူတုိ႕အားလုံးရဲ႕ လက္ရာ ေတြဟာ ေႏွာင္းေခတ္ေပၚ၀ါဒရဲ႕ ေယဘုယ်လကၡဏာေတြေပၚမွာ အေျခခံတည္ေဆာက္ခဲ့တာျခင္းကေတာ့ တူညီေနျပန္ ပါတယ္။
            ရဟန္းလုပ္တဲ့အခါ ရဟန္းကိစၥၿပီးရမယ္ဆုိတဲ့ စကားရွိပါတယ္။ ရဟန္းဆုိတာ အရဟတၱမဂ္ဆုိက္မွ ရဟန္းကိစၥၿပီး ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ရဲ႕ ဘုန္းေတာ္ႀကီးျမတ္ေတာ္မူတဲ့ ျမတ္စြာဘုရားသခင္ဟာ မဟာက႐ုဏာေတာ္ရွင္ အစစ္ ျဖစ္ေတာ္ မူေသာ္လည္း သူ႕တပည့္သား သံဃာေတာ္မ်ား အားလုံးကုိ မဂ္ဖုိလ္ရၾကေစလုိ႕ တန္ခုိးေတာ္နဲ႕ ေဆာင္ရြက္ေပးလုိ႕မရခဲ့ ပါဘူး။ ကုိယ္လုပ္မွသာ ကုိယ္ရမယ္လုိ႕ ေဟာေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။
            ကဗ်ာဆရာျဖစ္ခ်င္တဲ့သူေတြလည္း ဗ်ာဒိတ္ေတာ္သံေ၀ခံေန႐ုံနဲ႕ မၿပီးပါဘူး။ ကဗ်ာဆရာျဖစ္မွေတာ့ ကဗ်ာကိစၥ ၿပီးေအာင္ ကုိယ့္ဘာသာကုိယ္ အားထုတ္ၾကရပါလိမ့္မယ္။
သစၥာနီ
(ဆက္လက္ေဖာ္ျပသြားပါမည္)

No comments:

Post a Comment