ကဗ်ာမွတ္စုမ်ား



            တခါတုန္းက စာေပေဆြးေႏြးပြဲတစ္ခုမွာ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ဒီလုိေမးထားတယ္။ “ေနာင္ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ဆုိရင္ ‘ကဗ်ာ’ ဟာဘယ္လုိေနမယ္ထင္သလဲ”တဲ့။ ဒီတုန္းကေတာ့ အမွတ္တမဲ့ပဲ ေျဖလုိက္မိတယ္။ ေနာက္မွျပန္ေတြးၾကည့္မိတယ္။ ေနာင္ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ကာလ ကဗ်ာကုိ သိေနရင္ ခုကတည္းက အဲဒီကဗ်ာမ်ဳိးကုိပဲ ကၽြန္ေတာ္ေရးေနလုိက္မွာေပါ့။ တကယ္ ေတာ့ အနာဂတ္နဲ႕ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ၾကားမွာ နံရံျခားေနတုန္းပါပဲ။ တစ္ခါတစ္ရံ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ထင္တတ္သလုိ ဒီနံရံကုိ ထြင္း ေဖာက္ႏုိင္ေသးတာမဟုတ္ပါဘူး။ ဒီနံရံဟာ အတိတ္ထင္ဟပ္ခ်က္ဆုိတာပါပဲ။ အတိတ္သာပဲ အနာဂတ္ကုိ မွန္းဆဖုိ႕ အတြက္အုတ္ျမစ္ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေတာင္မွ မွန္းဆၾကည့္႐ုံေလာက္ ျဖစ္ပါတယ္။

            တခ်ဳိ႕ေဟာကိန္းထုတ္ၾကတယ္။ စက္မႈအတတ္ပညာဟာ ကဗ်ာကုိ ဖယ္ရွားၿပီး ယင္းကုိယ္တုိင္ပဲ အနာဂတ္ရဲ႕ ကဗ်ာျဖစ္လာလိမ့္မယ္လုိ႕။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဒီလုိမယုံဘူး။ စက္မႈအတတ္ပညာဆုိတာက ကၽြန္ေတာ္တုိ႕အတြက္ အဆင့္သစ္ေတြ ေမြးဖြားေပးျခင္းသာျဖစ္တယ္။ စက္မႈအတတ္က႑ေတြဟာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕အတြက္ ေလွကားထစ္ အသစ္ ေတြသာျဖစ္တယ္။
            တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ အီလက္ထရြန္းနစ္စက္ေတြကုိ ကဗ်ာအဖြဲ႕အႏြဲ႕သင္ေပးလုိက္လုိ႕ ကဗ်ာေတြထုတ္လုပ္လာႏုိင္ မယ္။ ဒီ အီလက္ထရြန္းနစ္က ေရးတဲ့ ကဗ်ာဖတ္ပရိသတ္လဲ ရွိလာႏုိင္မယ္ဆုိပါေစဦး၊ လူေရးတဲ့ကဗ်ာေတြက စုိးရိမ္စရာ မရွိပါဘူး။ အေကာင္းဆုံးေသာ အီလက္ထရြန္းနစ္စက္ဟာ လူသင္ေပးလုိက္တာကလြဲလုိ႕ ကဗ်ာသစ္ရြတ္ျပႏုိင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ကဗ်ာဆုိတာ ရင္ခုန္သံကစၿပီး ရင္ခုန္သံဆုိတာက သက္ရွိလူသားရဲ႕ ပစၥည္းသာျဖစ္ပါတယ္။
            လူရွိေနသေရြ႕ အဲဒီလူသားဟာ ငုိသေရြ႕ ၿပံဳးသေရြ႕ ရင္ခုန္ေနသေရြ႕ ကဗ်ာဟာ ျဖစ္ထြန္းတုိးတက္ေနဦးမွာပါ။

            အျဖစ္အပ်က္ေတြ ႏုိးၾကားတက္ႂကြစြာ ေျပးလႊားေနတဲ့ ဒီေခတ္ျမန္ႀကီးထဲမွာ ဘယ္လုိကဗ်ာမ်ဳိးဟာ ရပ္တည္ႏုိင္ မလဲ။ အျဖစ္အပ်က္နဲ႕ အသြင္သ႑ာန္ေတြရဲ႕ အတြင္းအႏွစ္သာရကုိ ထုတ္ႏုတ္ျပတတ္တဲ့ လက္ရာမ်ဳိးသာ ရပ္တည္ႏုိင္ မယ္လုိ႕ ကၽြန္ေတာ္ရဲရဲဆုိခ်င္တယ္။

            တစ္ခါတစ္ရံမွာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ဟာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ရဲ႕မနက္ျဖန္ကာလ ‘ဧည့္သည္’ဟာ ဘယ္သူလဲဆုိတာ စဥ္းစား႐ုံ ထက္ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ရဲ႕ သခႋ်ဳင္းအုတ္ဂူေဘးမွာ ဘယ္သူေတြ အသင့္ရွိေနတယ္ဆုိတာကုိပါ စဥ္းစားထုိက္လွပါတယ္။

            အစဥ္အလာကဗ်ာဟန္ဆုိတာ တရားေသျပဌာန္းခ်က္မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါဟာ ေယဘုယ်လက္ခံခ်က္သာျဖစ္ၿပီး တိက်တဲ့ သေကၤတလုိ ရပ္မေနပါဘူး။
            အစဥ္အလာနဲ႕ ဆန္းသစ္မႈၾကားက ရံကာမ်ဥ္းနယ္နိမိတ္ဟာ အၿမဲမာခက္ခက္ႀကီး ၿငိမ္ေနသလား။ တကယ္ေတာ့ အၿမဲ သိမ္သိမ္ေမြ႕ေမြ႕ေရြ႕လ်ားေနတယ္။

            အခ်ိန္ေတြ ကုန္လြန္ခဲ့တာနဲ႕အမွ် အရည္အခ်င္းအားလုံးဟာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕နဲ႕အတူ ပါမလာႏုိင္ခဲ့ပါဘူး။ ခရီးလမ္း မွာ တခ်ဳိ႕ကုိ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕လူသားဟာ ဆုံး႐ႈံးတန္ဆုံး႐ႈံးခဲ့ရပါတယ္။ ဒါကုိ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ကုိယ္တုိင္ေတာင္ သတိမျပဳအား ခဲ့ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ရဲ႕ သိမွတ္ဉာဏ္ႏုိးၾကားမႈဆုိရင္ အေတာ္ေပ်ာက္ဆုံးခဲ့ရတယ္။ ကဗ်ာမွာက်ေတာ့ ဒါဟာ အေတြ႕ အႀကံဳထက္ ပုိအေရးႀကီးပါတယ္။ ကဗ်ာဆရာႀကီးေတြ နာမည္ေက်ာ္ကဗ်ာေတြကုိ အစဥ္တစုိက္ ေရးႏုိင္ခဲ့တာဟာ သူတုိ႕ ရဲ႕ တုိက္႐ုိက္အေတြ႕အႀကံဳေၾကာင့္ခ်ည္းမဟုတ္ပါဘူး။ ထာ၀ရပ်ဳိျမစ္တဲ့ အာ႐ုံစူးရွမႈေၾကာင့္ပါပဲ။

            ကဗ်ာဟာ သင့္အတြက္ အကူအညီလည္းမဟုတ္ဘူး။ ကယ္တင္ရွင္လည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ တျခားလူ ေတြလြတ္ေျမာက္ဖုိ႕ အတြက္ သင့္ကုိ လႈံ႕ေဆာ္ႏုိင္တယ္။

            ကဗ်ာဆရာေတြဟာ ေလာကကုိေရာက္လာၿပီး စြန္႕ခြာခဲ့ၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတုိ႕ကဗ်ာေတြဟာ ေလာကနဲ႕ အတူ ရွင္သန္က်န္ရစ္ခဲ့တယ္။ ဘ၀ရဲ႕ ခ်ိန္စက္ၿပီး တန္ဖုိးတက္ေနခဲ့တယ္။ ကဗ်ာဆရာကုိ စီရင္ခ်က္ခ်တာဟာ ေသမင္း မဟုတ္ပါဘူး။ “ဘ၀”ပါ။ ေျပာင္းလဲေနတဲ့ လူ႕အႏြယ္နဲ႕ ဘ၀ရဲ႕ အရွိန္အဟုန္ေတြက စီရင္ပါတယ္။ ဆက္လက္ ေမြးဖြား ႐ုန္းကန္ေနတဲ့ လူသားတုိ႕ရဲ႕ လုိအင္ကုိ ျဖည့္စြမ္းႏိုင္တဲ့ကဗ်ာေတြနဲ႕ ဒီကဗ်ာမ်ဳိးကုိ ဖန္တီးခဲ့တဲ့ ကဗ်ာဆရာဟာ လူသားေတြရဲ႕ ဘ၀ေရစီးမွာ ထပ္ၾကပ္မကြာ ပါလာေနၿမဲပါပဲ။         ။
ေျမခ်စ္သူ
 (ဆုိဗီယက္ကဗ်ာဆရာ, “Vadin Shefuer ၏ Note on Poetry မွ ထုတ္ႏုတ္သည္။ )

No comments:

Post a Comment